Arquivo da categoría: Presentación

El testamento de María, de Colm Tóibín, Premio San Clemente

El testamento de María, Colm Tóibín, Lumen, 2014

Toibin-front ukEn Éfeso, en la actual Anatolia turca, una mujer rememora su vida en el exilio, asistida y vigilada por dos hombres de los que apenas se nos dice nada. La amargura y el arrepentimiento tiñen los recuerdos de María, una mujer palestina de religión judía. En su convivencia con los guardianes, que la apremian a recordar episodios de su vida, cita a un hombre que llevaba un ave salvaje enjaulada a la que alimentaba con conejos vivos. Y afirma que teme más a uno de sus vigilantes que al del ave. Este recuerdo se mezcla con la ejecución de varios hombres, mediante crucifixión. El lector, educado en la tradición católica, siente una especie de déjà vu, pero las referencias son, en las primeras páginas, aún escasas para situar el relato.

María, en una visita a un templo en Éfeso, es reconfortada por una estatua de la diosa griega Artemisa. Tras encargar una estatua de la diosa a un platero, recuerda los cambios que vivió en su juventud. Añora el tiempo en que disfrutaba el sabbat, junto con su marido e hijo, hasta los diez años de este. Después de esta etapa, recuerda cómo desde su pueblo, Nazaret, y otros cercanos, los jóvenes se iban a Jerusalén, entre ellos su hijo. Allí, su hijo y los amigos de este se hacen notar. Se había corrido la noticia de que un ángel removía el agua de un estanque y que el primero que entrase en él tras el acto del ángel sería curado de cualquier enfermedad. Tal ilusión había concentrado a tullidos, deformes, ciegos, lisiados y cojos. Un idiota, medio mendigo, medio retrasado, se quejaba de que él no tenía opción alguna por no disponer de un criado que lo metiese en el agua tras el paso del ángel. El hijo de María le preguntó si quería sanar, y, finalmente, le dijo que caminase, lo que el tullido hizo, causando el pasmo entre los presentes. Tal supuesto milagro, además, se había producido en violación del sabbat, atrayendo la atención y la censura de los poderosos hacia el hijo de María.

María es advertida por Marcos, un conocido de infancia, acerca del peligro al que se enfrenta su hijo, e incluso ella misma. Decide advertir a su hijo asistiendo a una boda a la que ambos están invitados, en Caná. Allí vivirá de cerca otros dos supuestos milagros, la resurrección de Lázaro y la conversión del agua en vino para los convidados a la boda. Lázaro, que llevaba muerto y enterrado cuatro días, vuelve milagrosamente a la vida por medio del hijo de María, con gran alegría de sus hermanas, Marta y María. Sin embargo, y en contra de la imaginación popular, el Lázaro resurrecto es más un zombi que una persona normal, y su descripción en la obra produce más dentera que admiración. En cualquier caso, la advertencia de María es rechazada casi con desprecio por su hijo.

Poco tiempo después las fuerzas que buscan la destrucción de lo nuevo se conjuran y deciden que el hijo de María será crucificado. Puesto que en Judea la pena de muerte solo puede ser impuesta por la autoridad romana, Pilato es empujado contra su voluntad a dictar pena capital. Y la crucifixión se realiza. María asiste a ella, con miedo a ser detenida. Por ello, y antes de la muerte de su hijo, escapa de allí, con ayuda de los seguidores de su hijo. La narración regresa entonces a Éfeso, donde sus vigilantes intentan convencer a María de que ella estuvo con su hijo hasta el final, y de que a los tres días de su muerte, volvió del reino de los muertos. María, que sabe que eso no es cierto, piensa que la vida de su hijo no valió la pena, pero calla y anhela el descanso, encontrando la paz en la gran diosa Artemisa.

Sabela Botana Ríos 1ºA

Deixar un comentario

Arquivado en Presentación

Fiadeiro literario Rosalía

Co obxectivo de potenciar a lectura en galego xurdiu no curso 2008-2009 o Fiadeiro literario Rosalía. Trátase dunha actividade de Equipo de Normalización Lingüística do noso Instituto, dirixida por Miguel Ríos e Rosa López Gato.
O interesante dos clubs de lectura é a súa dimensión pública, pois alí escoitamos, discutimos e comparamos os nosos puntos de vista, as nosas sensibilidades, etc.

Dende o terceiro ano, introducíronse tamén libros en portugués, como un xeito de achegamento á Literatura e a Lingua portuguesa e foi todo un éxito, pois comprobamos cada ano que para nós -desde o galego- é posible ler unha novela en portugués e comprendela bastante ben. 

Neste club de lectura abordáronse moi diversos autores, dende escritores cunha obra consolidada en galego -coma Suso de Toro, Cunqueiro ou Ferrín, ata autores máis novos: Sechu Sende, Manuel Portas, Eva Moreda, Domingo Villar, etc. e no ámbito da literatura lusófona nomes de sona coma Ondjaki, João Ubaldo Ribeiro ou José Mauro de Vasconcelos co seu fermoso Meu pé de laranja lima.lusofonía
O funcionamento do fiadeiro é moi sinxelo: cada curso ponse unha selección de obras a disposición do alumnado, co que son eles mesmos os que elixen cal ou cales ler; despois coméntanse as lecturas nunha reunión de todos os participantes para intercambiar experiencias lectoras, ler con máis fondura e mellorar o criterio literario e mesmo propoñer novas lecturas.
A primeira reunión adoita facerse en outubro e despois cada dous meses aproximadamente; así que non rouba moito tempo e por iso recomendamos apuntarse a esta actividade. Desde este curso tamén se pretende facer unha viaxe de fin de semana polo país veciño: este ano será a Porto.
Ás veces, incluso é posible comentar algunha obra co autor, como aconteceu con Suso de Toro e mais con Ondjaki, que acudiron ao Fiadeiro. A este último autor fíxoselle unha entrevista que foi publicada no Regalía nº (revista do Equipo de Normalización).
Agora tamén iremos publicando neste blog as nosas recensións, impresións, etc.
E por último unhas fotos destes últimos anos:                                                                                                                                                                                                                                                                                             

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Joaquín Vila, 2º BI

Deixar un comentario

Arquivado en Actividades, Presentación

Presentación de OS FILLOS DO MAR na entrega do Premio San Clemente

Eu son…BALBINO. Un rapaz da aldea. Coma quen di, un ninguén. E ademais, pobre.

Así se presenta o protagonista da novela máis popular da literatura galega: Memorias dun neno labrego.

51 anos despois, o eco desas palabras volven resoar na novela de éxito máis recente: Os fillos do mar.

O meu nome é Simón. Aínda que tamén podería ser Nada. Se me descoido, xa nin os amigos chaman.

SAF_0364

Clara e Sara na Presentación de Pedro Feijoo

Estamos plenamente convencidos de que o noso autor galardoado, Pedro Feijoo, non está a facer de forma consciente un paralelismo entre os dous protagonistas: Balbino e Simón, pero no “océano da memoria” dos lectores hai correntes subterráneas que conectan as lecturas máis recentes con outras que se fixeron anteriormente. Por iso podemos ver en Simón un fillo daquel Balbino que herdou a condición de Ninguén pero tamén a súa fonda humanidade e a súa xenerosa bondade. E, por suposto, a afección pola aventura. Agora non se trata da rebusca de chapas no campo da festa senón de tesouros que esixen máis risco coma o que se agocha na Boca do Inferno.

Os fillos do mar é, sobre todo, unha novela de intriga e aventuras, centrada nun tesouro xenuinamente galego, o ouro de Rande, pero coma as matrioscas, contén no seu interior outros xéneros narrativos. Hai pinceladas de novela negra, evidentes no relato da policía e os narcotraficantes, e moitas páxinas de novela histórica. Gozamos das aventuras dos dous protagonistas, Simón e Mariña, pero tamén aprendemos moitas cousas sobre a represión na posguerra, sobre o nazismo e a Batalla de Rande. E descubrimos que en Vigo houbo un arquitecto francés racional e con bo gusto: Michel Pacewicz.

Aprendemos, Pedro, que ás veces é necesario levantar unha falsa fachada para defender na trastenda unha causa nobre, como fixo Eneas coa súa empresa Troia.

A novela engancha desde o primeiro momento, e como a samesuga que non é quen de deixar de chuchar, nós tampouco dabamos abandonado as aventuras de Simón e Mariña. Unha páxina pedía outra. O estilo áxil, marcado por unha linguaxe sinxela e unha fina ironía, tamén favorece esa conexión intensa co lector. E parécenos un acerto a organización da novela en escenas, porque facilita a comprensión dos saltos temporais que se producen no fío da historia.

En fin, moitas grazas, Pedro, por converter en realidade o que sempre se di da obra literaria: debe servir para gozar.

Nós gozamos moito, moito, con ela.

 Sara Mouriño e Clara  Durán (ex-alumnas)

SAF_0687

Pedro Feijoo asinando exemplares da obra premiada

Deixar un comentario

Arquivado en Presentación

Presentación de PEDRO FEIJOO na entrega do Premio San Clemente

Pedro Feijoo é de Vigo. Naceu vinte anos antes ca nós, en 1975. De pequeno puido escoitar a voz e as historias dun dos grandes mestres da literatura: Álvaro Cunqueiro. Coñeceuno a través de seu avó nas oficinas de Faro de Vigo. Como sabedes, o escritor mindonense foi durante anos periodista e mesmo director do xornal e o avó de Pedro, un dosredactores. Do autor de Merlín e familia herdou a navalla con que cortaba o queixo no momento da cea e tamén o seu gusto pola fábula. Ademais de Cunqueiro, os seus referentes creativos abranguen autores como Xulio Verrne, Dickens, Eduardo Mendoza, Woody Allen e Suso de Toro, a quen considera o seu valedor e titor dos primeiros pasos no mundo da creación literaria.

SAF_0372

Clara e Sara na Presentación de Pedro Feijoo

Pedro Feijoo licenciouse en Filoloxía, pero a súa vida estivo centrada no mundo da música. Ademais de compositor e promotor, formou parte de dous grupos: Los Feliz e Lamatumbá. Quen siga o Xabarín Club pode recoñecer a Pedro tocando o baixo no videoclip A festa son eu, gravada por Lamatumbá para o programa da televisión de Galicia en 2011.

Escoita, Xabarín! / Teño unha festa no meu peito que é o motor da miña vida…

Comeza así a canción do videoclip, por se alguén quere facer memoria. Sobre o panorama musical galego escribiu en 2005 o libro Viva o Fu Remol.

No ano 2012 veu a luz a súa primeira novela: Os fillos do mar. A obra tivo un parto excelente. Como se adoita dicir popularmente, foi chegar e encher. Ademais dos galardóns, novela finalista dos Premios Xerais 2011 e posteriormente Premio San Clemente, a obra tivo unha excelente acollida por parte do público e da crítica. Nestes momentos vai na súa sexta edición. Hai 3 meses publicou a súa segunda novela: A memoria da choiva

.

Estes son os datos autobiográficos, pero como é o artista que se agocha detrás do autor Pedro Feijoo? Na cabeceira da súa conta de Twitter ten escrita a seguinte lenda:

Pirata, psicópata e ladrón. Só na escrita. De momento…

Quen lea a súa obra literaria non tarda moito en descubrir que detrás do escritor de carne e óso se agocha un aventureiro que non ten ningún remordemento para usar as naves da ficción e entrar nas mentes dos lectores e roubarlles o seu tempo e incluso o seu sono. Iso foi o que sentimos nós cando lemos Os fillos do mar: que a súa historia nos roubaba ata o sono.

Desa novela que te trouxo aquí, Pedro, imos falar agora.

Clara Durán e Sara Mouriño (ex-alumnas)

SAF_0386

Intervención de Pedro Feijoo

Deixar un comentario

Arquivado en Presentación