Arquivos mensuais: Maio 2015

OPINIÓN sobre A vitoria do perdedor

Carlos Reigosa fai comezar A vitoria do perdedor cunha cita do novelista, ensaísta e dramaturgo francés Albert Camus:

 “Foi en España onde a miña xeración aprendeu que un pode ter razón e ser derrotado, que a forza pode destruír a alma, e que ás veces a coraxe non obtén recompensa. Isto explica sen dúbida por que tantos homes no mundo consideran o drama español como unha traxedia persoal.”

Esta cita de Camus recolle unha das ideas principais que axexan ao longo de toda a novela: os que defenden a xustiza, a dignidade do pobo, aqueles destinados a gañar, perden; mentres, os inimigos da liberdade, impoñen a súa forza.carlos_g_reigosa

A historia constitúese coma una viaxe interior na alma revolucionaria dun guerrilleiro a destempo, que cando a súa razón lle permite observar con escepticismo a estratexia seguida na loita obreira anos atrás, chega a morrer en defensa dos seus ideais anarquistas. Trátase de facer a xustiza que non se alcanzou no seu momento: Arcadio convértese nun vingador de todos aqueles que sufriron e morreron pola súa causa: “E esta será a miña obra, a que non puidemos facer en España, comprendes?” (páx. 145).

Arcadio non leva a cabo os asasinatos nun desexo vaidoso de alcanzar un recoñecemento persoal: “O esquecemento liberaranos. Por iso eu aspiro ao esquecemento, a non ser lembrado por ninguén(páx 188). Mais, a pesares disto, atopa suxestivo o feito de poder “axitar aquel remoto recuncho de modo que nunca volvese ser igual” (páx. 124). 

Pablo Calviño Tato, 2º D Bach

Deixar un comentario

Arquivado en Recensión

A VITORIA DO PERDEDOR, Carlos G. Reigosa. Premio San Clemente 2014

A vitoria do perdedor de Carlos G. Reigosadescarga é unha novela de acción trepidante e que consegue atrapar a atención do lector desde a primeira páxina. O libro presenta a historia de Arcadio Macías, un perdedor da guerra civil española que se sente roto interiormente. Macías vive agochado nunha casa labrega dunha aldea de Galicia. Cre que o tempo das súas loitas como anarquista xa rematou e quere, por todos os medios, fuxir do país. Un ataque das milicias franquistas ó seu agocho vai facer que se quede na zona máis tempo. Ademais, a loita contra o autoritarismo que se desenvolve na bisbarra reavivará os seus pensamentos revolucionarios e fará de Arcadio Macías un valente, solitario e vingador soldado. Macías cambiará para sempre a realidade da comarca de Valterra.

Deste libro chamáronme a atención de xeito positivo moitos aspectos. Gustoume especialmente a atención e detalles cos que aborda o autor a memoria da guerra e da posguerra en Galicia. Este período da nosa historia non era moi coñecido para min e o libro axudoume a descubrilo con máis detalle. Reigosa trata a guerra civil dunha maneira moi coidada, que ás veces semella ata didáctica, pero sen deixar de dar conta dos seus amplos coñecementos sobre o tema.

Tamén me interesou moito a linguaxe e o estilo que usa Carlos G. Reigosa para describir os homicidios que Arcadio comete. Un vocabulario directo, que non esconde nada. Ademais parecéronme destacables as duras cavilacións que se realizan sobre a situación política e a vida da época en que se desenvolve a narración. O seu xeito de presentar o ambiente daquel tempo facilita a comprensión da situación na que se atopaban os personaxes. As reflexións sobre a vitoria, sobre a derrota e sobre as súas consecuencias resultan tamén moi interesantes. Ademais, o autor domina a técnica narrativa para obrigarnos a deliberar sobre as relacións directas que se acostuman dar entre violencia e vinganza.

En toda a novela hai dous personaxes que me chamaron moito atención, Eulalia e o seu pai Mauricio. Os dous, caracterizados pola dozura, calma, bondade e a inocencia, resultan o contrapunto do resto personaxes, presentados como duros e escuros.2013_3_11_9x0NlIdwpcshdbE13BBrm1

Considero que A vitoria do perdedor é un libro totalmente recomendable para lectores da miña idade, e especialmente para aqueles interesados na guerra civil e na posguerra en Galicia. A novela sabe achegarnos á dura memoria dun tempo xa case esquecido.

  Andrés Sousa, 1º BI

Deixar un comentario

Arquivado en Recensión

ZAPATILLAS ROTAS, Xabier Quiroga

No derradeiro trimestre deste curso ofrecéusenos aos alumnos de 2º de Bacharelato a posibilidade de ler obras actuais da literatura galega –concretamente desta década que andamos. Entre as propostas Zapatillas rotas chamoume vivamente atención non tanto polo título como por esa  breve sinopse que brindaba a contraportada.Quiroga

“Trata, ao cabo e sen ocultar o sarcasmo, dos valores desta sociedade en crise irreversible”. O resumo augura o ton crítico e mordaz que acompañará toda a trama da novela e que por veces provocará o sorriso. Un sorriso de carácter cínico ante esa sorte de hedonismo fervoroso que semella impregnar cada acción que emprendemos. Un sorriso na cara dun lector que sabe que a obra é unha descrición axustada da sociedade actual e por ende, del mesmo. Non obstante, algúns personaxes logran escapar a esta vida consumista e centrarse niso esencial que case sempre pasa desapercibido: “un vello e un parado, figuras paradigmáticas deste inicio de século”. Estes son os individuos que máis simpatía inspiran tanto ao narrador coma ao lector, os máis queridos, precisamente porque pode que sexan aqueles nos que todos quereríamos converternos.Zapatillas

A novela preséntase coma un entrecruzamento de historias. A trama está composta por breves escenas que suceden no presente (a excepción dalgunhas analepses) e corresponden a diversos personaxes. As escenas comezan a narrarse sen previa presentación dos que interveñen nela ou onde se atopan. Ë o lector o que, a través de escasas referencias, ten que “orientarse” nesa precipitación de acontecementos. Este esforzo mental permite gozar máis da obra. O lector está obrigado a permanecer sempre alerta, a moverse ao longo de centos de quilómetros polo panorama galego e a pórse na pel de diferentes personaxes constantemente. A lectura evita así a monotonía e posibilita un accelerando, unha cascada de escenas que culmina nun clímax vibrante.

Doutra banda, non pode deixar de salientarse o tema da vellez, forza motriz da trama, e, formando parte do seu núcleo, o ton manifestamente triste, case tráxico. Atopámonos ante unha visión íntima, case abatida e pode que mesmo rendida do futuro de  todos nós. Un futuro que leva incluído na súa propia esencia o pesar. A terceira idade é concibida pola sociedade actual coma un estorbo. Nun mundo onde todo sucede cunha rapidez alarmante (e cunha falta de control non menos perturbadora), non queda lugar para os vellos. Vense abocados ao ostracismo. Son un produto dunha era xa pasada. Unha época morta e da que algúns non comprenden porque non se atopa xa enterrada. Non entenden a súa utilidade e, nunha comunidade onde as persoas son simples medios, algo inservible, tírase ao lixo.

E, non obstante, a novela tamén debe se entendida coma un canto á vida. Tal vez a mellor metáfora sexa a de brotes de felicidade nun mar de tristura. Pequenos retallos de esperanza na escuridade da idade máis difícil da nosa vida e dunha sociedade en manifesta  crise de valores. Pero esta historia pode que non sexa senón o punto de partida cara a algo novo; e é precisamente iso, esa promesa dun mañá mellor, o que máis apreciei do libro.

Sergio Rey Blanco, 2º BI

Esta obra foi Premio da Crítica 2014. Outras obras do autor.

Deixar un comentario

Arquivado en Actividades, Premios, Recensión

Entrevista a Juan Gabriel Vásquez, autor de Las reputaciones

La XX edición del Premio Literario San Clemente, que otorgan alumnos de cinco institutos gallegos, ha premiado en la categoría de lengua castellana,  Las reputaciones, de Juan Gabriel Vásquez. El jurado ha estado compuesto por alumnos de los institutos gallegos Rosalía de Castro de Santiago de Compostela, IES Vilalonga de Sanxenxo, IES Xosé Neira de Oleiros, IES A Pinguela de Monforte de Lemos e IES Lagoa de Antela de Xinzo de Limia. Conozcamos algo más obre el autor y su obra.

Juan Gabriel Vásquez, que amplió estudios en París antes de instalarse en Barcelona en 1999, había publicado dos novelas de (extrema) juventud cuando dio a conocer su obra madura con el libro de relatos Los amantes de Todos los Santos (2001). Le seguirían las dos novelas que le han consagrado como uno de los grandes escritores de su generación: Los informantes (2004) e Historia secreta de Costaguana (2007). Si las versiones originales cosecharon los elogios de escritores como Mario Vargas Llosa, Juan Marsé, Javier Cercas o Enrique Vila-Matas, sus traducciones fueron ponderadas por, entre otros, John Banville y Colm Toibin. Vásquez es también autor de la brillante recopilación de ensayos sobre literatura El arte de la distorsión (2009).

portada-las-repeticiones_peqNacido en Bogotá en 1973, Vásquez ha obtenido el Premio Alfaguara de novela 2011 por El ruido de las cosas al caer, una novela que el jurado presentó como “un negro balance de una época de terror y violencia”, en una capital colombiana “descrita como un territorio literario lleno de significaciones”. Para ese balance, el novelista se vale de los recuerdos y peripecias de Antonio Yammara, empezando por la “exótica fuga y posterior caza de un hipopótamo, último vestigio del imposible zoológico con el que Pablo Escobar exhibía su poder”. Al dubitativo Yammara se suma la figura de Ricardo Laverde, un antiguo aviador de tintes faulknerianos que ha pasado 20 años en la cárcel y que, en cierto sentido, representa a la generación de los padres del protagonista.

Recibió el Premio Real Academia Española (RAE), en su edición correspondiente a 2014,  por su obra Las reputaciones, editada en 2013 por Alfaguara. Su candidatura fue presentada por los académicos Víctor Gª de la Concha, Luis Mateo Díez y Javier Marías.

El jurado, presidido por el director de la RAE, José Manuel Blecua, e integrado por los académicos José Manuel Sánchez Ron, Salvador Gutiérrez Ordóñez,  Juan Gil Fernández y Carme Riera  ha distinguido esta obra por «la capacidad de elaborar una construcción novelística  acabada». También se valora en el acta de manera especial «la creación de unos personajes que ponen de manifiesto las complejas relaciones entre el poder y los medios de comunicación».

– See more at: http://www.rae.es/noticias/las-reputaciones-de-juan-gabriel-vasquez-premio-rae-2014#sthash.akTisP4B.dpuf

En este enlace puedes conocer su obra periodística publicada en El País

Deixar un comentario

Arquivado en Entrevistas, Noticias

Polo roteiro da banda deseñada

Un grupo de alumnos de 3º de ESO, acompañados polos profesores Concha Gilino e Juanjo Raíces, visitaron Bruselas, como parte do traballo que ao longo do curso levan facendo no eido da banda deseñada.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Actividades