Arquivos mensuais: Xuño 2014

Adolf, de Osamu Tezuka

AdolfN01gEste cómic constituye la primera parte de una historia basada en hechos reales: unas familias judías que luchan por sobrevivir y la de un niño criado por una familia nazi que intenta descubrir si lo correcto es ser soldado en el ejército nazi o ayudar a su mejor amigo de la infancia, que es un judío. (Sara Sebe. 3ª B)

Leí los dosa tomos. Es duro, un libro que no muestra nada más que verdades y horrores de la guerra. Me hizo ver que la bondad no es percibida por todos de la misma manera (Lucía Rodríguez Molino. 3º B)

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

La tetería del Oso Malayo

teteria 2Este cómic me ha parecido muy intereseante porque cuenta las distintas historias de los clientes del bar, las que se puede encontrar cualquier tabernero real en su día a día, aunque alguna sea un poco fantástica. Aparte de la historia en sí, los dibujos están muy bien hechos, algo muy importante en un cómic. (Sara Sebe. 3º B)

 

Es un cómic que cuenta pequeñas pero intensas historias de los clientes de esta tetería. La mayoría están relacionadas entre sí, pues todos tienen relación con el tabernero, al menos. Me ha resultado fácil de leer gracias a las viñetas, que con sus grandes dibujos, ayudaban a entender la historia. Lo recomiendo para la gente a la que le gusten los cómics. (Alicia Moure Domínguez. 3º B)

Deixar un comentario

Arquivado en Reseña

ENTREVISTA A PETROS MÁRKARIS

 

índice
Intelixente. Próximo. Amigable.
“Para ser escritor necesítase amar a soidade e moita disciplina”
Cando entrei no Hostal dos Reis Católicos para entrevistar a Petros Márkaris, non imaxinaba nin que ía ser unha entrevista tan extensa nin que el ía ser tan próximo. Márkaris esforzouse para responder todas as miñas preguntas do mellor xeito posible e eu, nas dúas horas que pasei con el, aprendín moitísimo e non só acerca da escritura, senón da vida en xeral, da democracia, da crise… Foi unha experiencia sumamente enriquecedora.

OS PREMIOS SAN CLEMENTE: ALGO MOI ESPECIAL
Márkaris, que xa coñecía Santiago de Compostela grazas á música que se fixo acerca do Camiño, dixo que a gran diferenza entre os Premios San Clemente e outros dados por un xulgado ou críticos profesionais era que a xente nova non ten motivos ocultos para dar o premio, senón que son rapaces e rapazas expresando o seu gusto por un libro. Cando hai profesionais os premios convértense nun encontro de múltiples intereses, pero cos estudantes non pasa iso: é todo máis honesto. “Que estea dado por xente coma ti –dixo– é o que fai dos Premios San Clemente algo tan especial e iso foi o que fixo que viñera persoalmente a recollelo”.

AS CUALIDADES DUN ESCRITOR
Márkaris di que o traballo de escritor é solitario, así que os rapaces e rapazas que queiran ser escritores deben amar a soidade. Ademais diso, teñen que ser moi disciplinados, xa que os escritores non dependen dun xefe que os obrigue a traballar. Poden ir tomar o sol e ninguén lles dirá nada, polo que deben saber cando teñen que quedar na casa escribindo o seu próximo libro. E un tradutor? “Aos tradutores como eu –di Márkaris– débelles gustar moito os dicionarios. Eu paseille o meu amor por eles a Jaritos, así que el só le o Dimitrakos”.

POUCA PLANIFICACIÓN
Márkaris di que el nunca planifica con detalle as súas novelas, xa que quere ser capaz de corrixir, revisar e cambiar a trama se é necesario. O que fai el é ter unha imaxe inicial e seguir a partir de aí. Ademais me insiste en que é o Inspector Jaritos que conta a historia, e por tanto el, coma escritor, ten que preguntarse ao principio de cada capítulo que será o que faría o Inspector.
Explícanos que a situación de Katerina e Fanis é moi relevante para o desenvolvemento da novela, xa que explica as reaccións da xente nova en tempos difíciles e lle confire realismo. E para dotala de aínda máis realismo, Márkaris estalle continuamente prestando atención ao tráfico en Atenas, tal e como faría calquera que tivese como traballo andar en coche a maior parte do tempo. Tal e como faría o propio Inspector Jaritos.

QUE A XENTE ENTENDA POR QUE SUFRE
O chamado “Escritor da Crise” di que o seu traballo é facer entender á xente por que está a sufrir. E trata de explicarlles o que está pasando (aínda que, segundo el, emocionalmente resúltalle moi difícil). Petros recalca que desexaría que houbera máis persoas que escribisen sobre a crise, porque a xente necesita respostas.
Di que hai políticos moi descontentos con el por publicar esta triloxía, a cal empezou porque quería dicirlle a todo o mundo que estaban a chegar tempos moi difíciles e que ningún político ía avisar nin advertir que compría prepararse.
MANTER OS OLLOS ABERTOS E NON FIARSE
Á pregunta de que está realmente en crise, Markaris responde que o goberno centrouse moito máis nos mercados que na política e a cultura e moitísimo máis que na xente. E isto é o gran problema, porque –di el– “a crise só se pode solucionar a través da política e non da economía”.
Aínda que espera que España (cun 27% de paro) non chegue a estar como Grecia na súa obra “Liquidación Final”, recórdanos que non debemos esperar solucións fáciles porque –sinxelamente– non existen, e dinos que tampouco debemos confiar nos políticos que se enchen a boca dicindo que a crise rematará pronto, porque non é certo.
Preguntado por cal sería o seu principal consello, dinos que debemos estar sempre alerta e “Manter os ollos e a mente ben abertos”.
Volver ás pesetas, como en “Pan, Educación, Liberdade” di que non é posible, xa que provocaría unha situación aínda peor que a actual e, polo tanto, non sería ningunha solución. E recórdanos que tampouco debemos obcecarnos en buscar aos responsables da crise, aínda que deberiamos diferenciar claramente entre o que fixeron mal España -ou Grecia- e o que fixo mal Europa.
Aínda que nos poida parecer estraño, Márkaris está convencido de que a crise traerá, como mínimo, unha cousa boa (non hai mal que por ben non veña): serviranos á xente nova para darnos conta de que Mamá Europa non pode resolver sempre os problemas, de que os tempos difíciles existen e sobre todo de que a solución sempre pasa pola loita. Debemos loitar polos nosos dereitos e non quedarnos a velas vir.
LIQUIDACIÓN FINAL: ¿QUEN E O CULPABLE?
Nasiotis -o “Recaudador Nacional”-, é realmente culpable? Ata que punto non é tamén unha vítima? O Goberno grego enganouno. Antes tamén enganara a súa familia.
Segundo Márkaris, non hai inocentes ao 100%: o mundo non se divide tan só en branco ou negro.
Ante a pregunta de se deberiamos estar agradecidos no caso de ter en España a alguén como Nasiotis responde sen dubidalo que non deberiamos, e o xustifica dicindo que sería moi perigoso e podería poñer en perigo o tesouro tan importante que temos todos os españois: a nosa DEMOCRACIA. Recalca que debemos aceptar as decisións do goberno e non tomar a xustiza pola nosa man para nunca poñer en perigo precisamente a nosa democracia.

CONSELLO: SEMPRE VOTAR.
Como consello final, Márkaris dinos que, se queremos cambiar as cousas, debemos ir sempre a votar, xa que non facelo non é unha opción. Ben sexa votando polo partido que ideoloxicamente estea máis próximo a nós ou se non, por aquel que faría menos dano ao país. El, que viviu de primeira man unha ditadura, recórdanos que é obriga nosa manter vixente a democracia, e para iso é necesario votar.

Tan só podo dedicarlle palabras de agradecemento a Petros Márkaris por deixarme facerlle esta entrevista. Foi unha experiencia interesantísima e moi ilustradora. Grazas, Petros.
Laura Gil Besada
1ºB.I.

Deixar un comentario

Arquivado en Entrevistas

a floresta

download (2)

Mais outra lectura en portugués no Fiadeiro.

Nun doce, coidado e tenro ton, Sophia de Mello revélanos a través da mirada inxenuizada  de Isabel  o fantástico mundo dos ananos.

 Isabel, sen irmáns, vivía casa moi grande. Dende pequena aprendera a “brincar sozinha”, buscaba conversa nas árbores, nas flores, nas galiñas.  O seu mundo tan grande e inabarcable, a casa coas salas que nunca se acaban de descubrir, as terras que nunca se acababan de percorrer, convertíanse no escenario dos seus xogos.

O paso do tempo viña marcado polos olores e as comidas, a primavera ulía a cereixas, o verán a figos, o outono a castañas e o inverno a frío, a xeada.

De máis cativa, con 7 anos,  Isabel lera o conto de Branca de neve e durante meses dedicárase a buscar os ananos por todos os recunchos, debaixo de todos os cogomelos, de todos os troncos furados ata que aceptou a derrota: “é pena não haver anões”.

Mais agora, con 11 anos, atopábase diante dun estupendo fogar para os ananos. Acostumada a adaptar a súa realidade ao  seu imaxinativo mundo fantástico, decidiu facer unha casiña alí, entre as raíces dunha vella árbore e imaxinar que os ananos a habitarían.

A súa máxima sorpresa foi descubrir a presenza dun destes seres míticos, desconfiado e teimoso ao principio e que máis tarde se converteu nun sabio e bo compañeiro de aventuras.

Despois dun ano de coñecérense, un ano no que o anano de 300 anos lle regalara todos os seus coñecementos de historia, matemáticas e ciencias, das súas aventuras de viaxes polo mundo, das peculiaridades do mundo dos ananos a cambio duns poucos doces, a calor dun cuarto no inverno e a atención e aprecio de quen lle gusta escoitar,  o anano decidira que xa podía confiar nela e contoulle a súa propia historia.

E aquí vos deixo coa intriga, para que vos animedes a lelo.

Noa Rodríguez, 2ºBI.

OPINIÓN

O libro A Floresta é un libro fácil de ler pese a estar escrito en portugués xa que emprega un vocabulario básico, e moi próximo ao galego, por ser un obra para lectores novos.download (3)

Porén o seu carácter inocente e amable trata temas crus da realidade e da sociedade na que vivimos. Isto vese reflectido na presión que exercen os empresarios contra o investigador cando amosou o seu descubrimento. O monopolio dos empresarios poderosos é algo estendido na sociedade occidental, ata tal punto que nalgunhas das economías máis fortes e desenvolvidas do mundo funcionan os chamados “lobbies”. Estes colectivos son representantes das empresas máis poderosas que oprimen e coaccionan a todos os sectores da poboación e incluso ao poder político para conseguir un determinado fin. Isto queda plasmado de forma moi clara nos empresarios que visitan o laboratorio de Máximo e que -moi posiblemente- sexan os culpables da explosión do laboratorio.

Persoalmente gustoume o libro por iso. Pese a ser un libro infantil garda unha crítica á nosa sociedade. Tamén amosa como o poder non quere acabar coa pobreza e as situacións de desigualdade, senón que en moitos casos fai todo o posible para perpetuala.

 Adrián Masa Rodríguez, 2º BI.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Ardalén de Miguelanxo Prado

Unha das lecturas propostas no Fiadeiro do último trimestre foi Ardalén, unha novela gráfica do coñecido autor Miguelanxo Prado. Este xénero innovador chamou a miña atención en canto ás viñetas que contiña, semellantes ás doutras obras do mesmo autor que xa tiña visto.

 Trátase dunha novela gráfica, unha historia co mesmo valor literario ca unha novela tradicional. Recolle as características da novela, como poImaxeden ser a construción dunha atmosfera literaria envolvente, os tempos narrativos ou o desenvolvemento da acción e asemade engade aspectos visuais de grande calidade: ilustracións, debuxos ou gráficos.

Debemos diferenciala, polo tanto, do cómic: unha historia curta de publicación periódica, en serie ou en volumes distintos, e tradicionalmente dirixido a un público infantil ou xuvenil.

 A novela gráfica Ardalén, Premio Nacional de Banda deseñada no ano da súa publicación (2012), conta a historia de Sabela, unha muller que intenta buscar as súas orixes pois hai un baleiro na súa vida debido á desaparición dun dos seus avós, emigrado en Cuba. Isto leva á protagonista a viaxar a unha pequena aldea de Galicia, onde coñece a Fidel, un ancián que podería saber algo da historia do seu avó. A ansia de Sabela porque este personaxe recorde dá lugar a unha estreita relación entre ambos. Unha experiencia onírica revélalle ao ancián parte da historia do avó de Sabela en Cuba, e a partir de aí a historia vaise precipitando cara ao seu final.Imaxe

Podemos observar nesta obra unha especie de realismo máxico, polos recursos que o autor utiliza e polo xeito de contar a historia. O autor emprega elementos poéticos na presentación de Galicia e a súa paisaxe, así como o problema de memoria que se crea en torno a Fidel, que dá lugar a unha confluencia do real representado en Sabela e o onírico ou dubidoso por parte de Fidel. Miguelanxo presenta por tanto, unha visión ilustrada dos límites entre a realidade e a fantasía, o recordado ou inventado que atrapa ao lector e o introduce na historia dende o comezo do libro.

 Persoalmente, a obra resultoume entretida e de fácil lectura, aínda que en ocasións teña unha compoñente marcadamente poética. As ilustracións fan máis amena a lectura e facilítanlle ao lector a tarefa de imaxinar tanto os personaxes como os ambientes ou paisaxes. Igualmente fíxome reflexionar sobre o real, o ficticio e os recordos: a memoria non é obxectiva, polo que non podemos saber se verdadeiramente somos o que recordamos ou se estes recordos se constrúen sobre imaxinacións ou idealizacións propias dos feitos.

 Alba Montero Tembra, 2ºBI

 Imaxe Imaxe

Deixar un comentario

Arquivado en Recensión